دخترک لابلای ماشینها به این طرف و آن طرف می رود ولی او را به وضوح نمیبینم , بخار روی شیشه را پوشانده است , دستی روی آن می کشم , ولی تصاویر آن سوی شیشه تار می شود . به ناچار شیشه ماشین را پایین می کشم , حالا بهتر می توانم دخترک را ببینم , زیر شلواری مندرس که پاچه ی بزرگش روی دمپایی های کهنه اش افتاده است و پیراهن کثیف و پاره ای هم شبیه به مانتویی بدون دکمه بر تن دارد و روسری کوچکش که موهای مشکی بلند او را بیشتر نمایان ساخته است و بسته آدامسی در دستان کوچکش دارد . آن چنان محو او شده ام که او را شبیه خودم می بینم و شاید که خودم را شبیه او …چشمانم را می مالم , نمی دانم این چه حالی است که به من دست داده است , بغض گلویم را گرفته است , دستم را برای گرفتن دستش به سوی او دراز می کنم , وای خدای من.. دست او چقدر سرد و بی احساس است , با چشمان قهوه ای یش به من خیره می شود منتظر هستم که که چیزی بگوید ولی او همچنان در حالی که دست دیگرش را روی دستم می گذارد به من نگاه می کند . احساس می کنم دخترک دارد دستهایش را با دست من گرم می کند , برای لحظه ای از خود بی خود می شوم و او را در آغوش می گیرم …چکار داری می کنی دختر ..؟؟؟؟ ببند اون شیشه رو ..یخ کردم , مات و مبهوت به خود می آیم , چشمان از حدقه در آمده ی پدر را از داخل آیینه جلوی ماشین می بینم که به من زل زده است به آن سو می نگرم دخترک همچنان لابلای ماشینها به این طرف و آن طرف می رود , شیشه را بالا می کشم دیگر سایه ای بیش از او نمی بینم , چراغ سبز می شود ماشین به راه می افتد و من نگاهم به دخترک می ماند و در حالی که از او دور می شوم برایش دست تکان می دهم چیزی از دستم به روی صندلی ماشین می افتد چشمانم به بسته آدامس خشک می شود , احساس می کنم خودم را پیش دخترک جا گذاشته ام .

نوشته مامان

پ.ن بابا:

عزاداری معنای خاص خود را دارد  از همان اوان  کودکی  همواره به هنگام ماه محرم اولین کاری که انجام می دادیم پوشیدن لباس سیاه  بود و بعد به همراه مادر و خواهران سرکوچه می ایستادیم منزل ما به مسجد جامع شهر نزدیک بود و تمام  دسته های عزاداری برای تجمع به سوی مسجد جامع حرکت می کردند  و  پس از تماشای حرکت دسته ها  در قسمت فوقانی  مسجد به عزاداری مشغول می شدیم و در  پایان از همان جا به تماشای شبیه خوانی می نشستیم  ولی الان همه چیز فرق کرده است وارد مجلس عزاداری که می شویم گوش به روضه خوانی و مداحی و شعرسرایی می سپاریم که از فحوای برخی آنها  این طور  به ذهن متبادر می شود  که کمترین نسبتی  با واقعیات زندگی و قیام امام حسین (ع) و یاران او ندارد و بدون مستندات لازم و کافی است و حتی برخی از آنها  خدشه به ساحت مقدس ائمه معصوم و بعضی دیگر شبهه برانگیز و منشاء سوء تفاهمات برای سایر ادیان است ..فردا امتحان دارم و نمیتوانم به هئیت بروم.. نمی دانم چرا آموزش و پرورش چنین تاریخی را برای امتحان در نظر گرفته است آن هم امتحان از کتاب سیره نبوی ..

نوشته بابا

آنقدر هئیت در نزدیکی آپارتمان  ما برپا شده که می مانی کدوم یکی را انتخاب کنی به ناچار و به خاطر فاطمه مجبور می شوم که به هئیت مدرسه آنها بروم تا آنجا برسیم از کنارچادر چند هئیت هم می گذریم تابلوهای نقاشی شده از حضرت ابوالفضل و امام حسین(ع) و چند صحنه ی عمومی تر از واقعه کربلا در تمامی این هئیت ها  به چشم می خورند فاطمه از دور تابلوی نئونی  هئیت مدرسه شون رو نشانم می دهد قرار برگشت را با او می گذارم و با او خداحافظی  می کنم ..قسمت مردانه آنقدر شلوغ است که به زحمت وارد می شوم  همه جا  نشسته اند و جایی برای خودم پیدا نمی کنم   ناگزیر به قسمتی که بیشتر آنها جوانتر هستند می روم و همون جا مشغول سینه زدن می شوم  صدای مداح انقدر  دلنشین است که  همراه با شعر و آهنگ خاص خود که گویی قبلا آن را به کرات شنیده ام  مرا نیز به شور و وجد می آورد  و سینه زدن هایم  سرعت خاصی می گیرد  که در مقابل سایر اطرافیانم هنوز هم به چشم نمی آید در همان لحظه چراغها را خاموش می کنند و مداح که به قسمت شور نوحه اش رسیده است همه را به وجد می آورد  و همه با او دم می گیرند صدای دم گرفتن ها  تندتر تندتر و صدای سینه زدنها بیشتر و بیشتر می شود  جمعیت به نهایت فشردگی می رسد  از روی صدا متوجه می شوم که همه از جا  بلند شده اند  در تاریکی مطلق کورمال کورمال از جا برمیخیزم  آهنگ و شعر  این نوحه مرا نیز رها نمی کند  از امام حسین گفتن اول نوحه دیگر فقط سین آن را می گویند احساس می کنم که گوشم پر شده است  دهانم را تا می توانم باز می کنم که  ناگهان مداح  گریزی به وضعیت اسرای کربلا می زند و چراغها در همون زمان روشن می شود  ..تو بد مخمصه ای افتاده ام همه  مرا نگاه می کنند  آرزو می کنم ایکاش زمین  دهن باز کند و مرا ببعلد و درست   در همین لحظه مداح از  خردسالان حادثه عاشورا می گوید و من  در حالی که هق هق گریه میکنم سرم را در میان دستانم می گیرم و همزمان نگاهم را به پایین می اندازم  ..آخه وقتی چراغها روشن شد هیچکس پیراهن به تن نداشت  به جز من  همه   برهنه بودند ….

نوشته دخترشون

برای من خیلی جالب بود که روزها سر کلاس می نشستیم و درس می خواندیم وشبها هم با عجله می اومدیم و  سعی می کردیم به اون کلاسی که دوست داشتیم و نشده بود برویم و مشغول عزاداری بشویم  باباآقا تو راه تاکید کرده بود که .. برای مامان خانمی هم دعا کنیم که نتونست بیاد  من هم گفتم چشم حاج آقا و او در حالی که دستی به ریشش که اضافه آن از پایین دستش بیرون زده بود  می کشید گفت  سعی کن تو مجلس سنگین باشی و فقط  عزاداری کن  زیاد حرف نزن کاری نکن که سبک به نظر برسی و… از آن بالا به داخل حیاط مدرسه که نگاه می کنم همه زنان و دختران و بچه های کوچک گوش تا گوش حیاط نشسته اند  قیافه ها همه ………

پ.ن دخترشون:

  نمیدونم چرا باباآقا نوشته ی منو پاک کرده در جواب بهم میگه  نبایستی با عزاداران امام حسین (ع) اینطوری برخورد کنم سوسک میشم ..!!!یکی نیست به خودش بگه ..

    سایت استاد احمد خلیلی فرد  کلیک کنید 

                                    عکس دسته جمعی با استاد 

این رنگ بندی متعلق به خود آثار می باشد          

دو تا خواهر ها روبروی هم نشسته اند و دارند از هنر نمایی  دختر و خواهرزاده  لذت می برند

وقتی  ماهی  پرواز را تجربه می کند , پرنده به فکر  قلاب آویزان زیر آب است                     

ماهی  بال و پر  هم که بگیره  , جاش  تو سیخ  روی  آتیشه

تشنه ام… سیراب از  قحطی ام , من  با سکوت فریاد را جار می زنم                       

   یاس و دلتنگی و قطره مروارید , اما به رنگ خون , سوسوی امید در دور دستهاست , آنجا که اتاقی پر از هیچی است           

نوشته دخترشون

میگه   : ..سخته …خیلی هم سخته

خوشحال میشم  و  دستم  رو می اندازم  دور گردنش  و  می بوسمش و میگویم : آفرین بابایی خوب  حالا شدی مث یه دسته گل  محمدی

سگرمه هاشو تو  هم میکشه  و در حالی که  دستمو  از دور گردنش  باز می کنه  میگه :

نداشتیم آ  مگه من  چی گفتم ؟

میگم : خوب  امتحان دیگه  آخه  همش میگم  سخته  سخته  شما که باورتون نمیشه

میگه : بابایی این امتحان  با  اون امتحان تو   فرق می کنه

صدای  مامان از تو آشپزخونه  بلند میشه که :

چه فرقی می کنه  مرد ! امتحان امتحانه دیگه   …بستگی به  شخصیت درونی افراد داره

نمی دونم  چند وقتیه  باباآقا به شدت  تودار شده  نمازش به موقع  و خلوت با خودش زیادتر   ..حالا قراره چه اتفاقی  بیفته  خدا می دونه  خودش که دایم در جواب از  یه عبارت تکراری  استفاده می کنه…   امتحان الهی

وبلاگ اصلی کلیک کنید

نوشته مامان

هر کار که لازم بود انجام دادم ولی نتوانستم وقت دندانپزشکی را که از قبل داشتم تعویض کنم و از کنسل کردن آن که اصلا نمی شود حرفی به میان آورد .
هر چه بود قسمت من نبود که به همراه بابا و فاطمه در جشن حضور داشته باشم. در نبود بابا و دخترش احساس درد عجیبی داشتم البته شاید مربوط به دندانم بود که بعد از گذشت یکساعت و نیم صدای آن دستگاه در گوشم هنوز هم می پیچید ..برای مشغولیت به فکر تروتمیز کردن خانه افتادم ابتدا هم از میز کامپیوتر شروع کردم که خیلی به هم ریخته بود می دانستم که به محض رسیدن فورا دست به کار شده و مشغول کار با کامپیوتر خواهند شد ..
دقایقی را هم با خود خلوت کردم خیلی دلم گرفته بود احساس تنهایی عجیبی به من دست داده بود تک و تنها در خانه ..با اینکه نزدیک به 15 سال است که در تهران ساکن هستیم ولی هنوز به تنهایی جایی دورتر از محله خودمان نرفته ام ..
با خودم فکر می کردم این مراسم آنقدرها هم که بابای فاطمه میگفت مهم نیست چون اگر مهم بود تلویزیون آن را به صورت مستقیم نشان می داد با این فکر و برای عوض شدن حال و هوای تنهایی تلویزیون را روشن می کنم ….

نوشته بابا

گر چه از سوی پرشين بلاگ انتخاب شديم ولی از جايزه شانس نياورديم بماند ما که برای جايزه نمی نويسیم اينو نگم چی بگم آقای دکتر ..!!! آخه کلی تبليغات روی سن بود لاقل ضرر نکرده باشيم جشن تولد چهار سالگی هم تموم شد و باز سروکله زدن با مشکلات دست و پا گير پرشين بلاگ داره شروع ميشه ..از بعد از جشن تا الان هر وبلاگی رو خواستيم باز کنيم فقط روش اف ۵ جواب داده است برگزاری اين جشن در اين سطح باز هم آمار و ارقام ارائه شده از طرف اقای بوترابی رو تاييد نکرد مگر ميشه بيش از ۵۰۰ هزار وبلاگ وجود داشته باشه و هيچ سايت خبری لينک به اين مراسم نداده باشه ؟؟؟ رقبای محترم هم که اصلا به روی خودشون نیاوردند . البته رسانه های جمعی ايران هم که اصلا مقوله وبلاگ نويسی رو هنوز در حد زنگ انشای مدارس می بينند که يه وقتی معلمش غيبت داشته باشه بچه ها بتونند ورزش کنند درسته که در اين مراسم دبير محترم شورايعالی اطلاع رسانی هم شرکت کرده بود ولی باز هم بايکوت خبری خودش رو بيشتر نشون داد در باره بايکوت خبری اين مراسم بعدا مفصل خواهم گفت …مراسم طبق اوضاع و احوال خود پرشين بلاگ با بی نظمی و با تاخير نيم ساعته و بدون کنداکتور خاصی آغاز شد آقای هنرپرور ( که برای اولين بار ميديدمش ) پشت تريبون قرار گرفت و خيلی خونسرد و آرام اعلام برنامه کرد از نقاط قوت اجرای ايشان همين بس که خيلی خيلی خونسرد و آرام بود و اين از بهترين مزايای يک مجری برنامه ی زنده است . همون اول بار مسوليت اجرای برنامه را از دوش خود برداشت و و از جواد خيابانی و بستری شدنش دربيمارستان گفت و توفيق اجباری ..در پرسش و پاسخ نکات ضعف فراوانی بود بعضی سوالات گرچه تعجب انگيز بود ولی بوی سوپاپ اطمينان از آن بلند ميشد به لحاظ تجربه کارگردانی برنامه های زنده تلويزيونی در شبکه های مختلف به دو مورد اشکال آشکار و چند مورد ديگر اشاره می کنم …..

۱ – وجود يک بوم من در مرکز سالن می توانست مشکلات موجود در زمينه انتقال صدای سوال کنندگان را برطرف سازد

۲ـ استفاده بهينه از سيستم ويدئويی داخل سالن به نحوی که حاضرين می توانستنند بدون مشکل و با خيال راحت چهره سوال کننده را روی پرده روی سن ببينند و صد البته چهره الکساندر دوما و آن سه تفنگدارش را ..

۳ – در راستای استفاده بهينه از پرده نمايش موجود ميشد که به مانند آن همه اعلان تبليغاتی سايت های پرشين بلاگ بر روی پرده به نمايش صفحه اول و لوگوهای وبلاگ های برگزيده پرداخت ..

۴- ترکيب دعوت شدگان هم جای سوال داشت به شخصه استاندار سابق و فرماندار اسبق يکی از شهرستانهای استان گلستان را (از بقيه نام نميبرم چون با اين دو خرده حساب دارم ) هم در آن جمع ديدم که ياد گوزن و شقايق افتادم …!!!

۵ـ هيت داوری برگزيدگان نيز مشخص نبود علاوه بر اين نوع نحوه داوری نيز بر همگان پوشيده ماند اين امر می تواند بر بی ارزش بودن انتخاب ها صحه گذارد ..

۶ – به عنوان صاحب مجلس بايستی به سخنران مدعو خط کلی داده ميشد در حالی که اينگونه نبود و ايشان به هر نحو ممکن حتی با تغيير جنسيت مجازی هم نتوانست که روی اعصاب شرکت کنندگان راه نرود و در زمينه اينترنت تا توانست دفاع بد کرد همون دفاعی که آقای دکتر در جواب يکی از سوال کنندگان گفته بود از کار دشمن هم بدتر است و نميدانم چرا به خودش اجازه داده بود در باره معصوم (ع)اينگونه حرف بزند و به قولی اگر در تضاد با آن توافقنامه پرشين بلاگ نباشد در طول سخنرانی اش بارها با اقای ابطحی و با آن شخصييت مجازی اش شهناز شکيبايی و اون يکی آی دی اش……….

۷ ـ اهدای جايزه به آقای ابطحی هم از نظر بنده اشتباه بود کسی که در وبلاگ خودش لينک به دوستان نداشته باشد که وبلاگ نويس نيست بلکه اومده تا ماهی بگيره ايشون هم همين طور ايشون از نظر من وبلاگ نويس نيست ولی روی موج بلند آن سوار شده است کلا بنده با کسانی (البته تعدادی کمی مستثنا هستند ) که دات کامی هستن به انحای مختلف مشکل دارم دست به وبلاگ هاتون نزنيد

۸ ـ همه اون کسانی که می تونستند به پربار شدن اين مراسم چه در قبل از آغاز و چه در خود مراسم و چه در پوشش خبری بعد از آن کمکی کنند و نکردند در واقع به خودشون بی رحمی روا داشتند وبلاگ نويسی را جدی بگيريم و نگذاريم تحت هر شرايطی به سوی دولتی شدن و آن مدينه فاضله ای که شهناز شکيبايی می گفت برود ..

البته برای طولانی نشدن اين پست به همين مقدار بسنده می کنم

برای اينکه کاملترين گزارش چهارمين جشن تولد پرشين بلاگ رو اينجا بخونيد به فاطمه قول داده ام تمام حرفهايش رو تایپ می کنم وای خدا به داد من برسه .. در ضمن تمام لينکهای مربوط به اين جشن تولد رو هم اينجا پيدا خواهيد کرد ..

نوشته دخترشون

با این قول که من روی سن نروم با باباآقا راه افتادیم . ماشین رو چون پلاکمون زوج بود روبروی بیمارستان دی پارک کردیم .و از همون روبرو ی بیمارستان یک دسته گل خیلی قشنگ به انتخاب خودم خریدیم …وارد هتل که شدیم ما رو به دوطبقه پایین تر و به زیر زمین راهنمایی کردند اونجا باباآقا دسته گل رو تقدیم به آقایی کرد که جزو آدمای برجسته بود ..(که حالا از برجستگی هاش خواهم گفت ) اون آقا منو باباآقا رو تحویل گرفت البته قبلش زودتر دسته گل رو…و بعد از ما خواست همونجا باشیم تا سالن آماده بشه .یه کنار وایستادیم . باباآقا در باره اون آقای برجسته حرف زد معلوم شد که ایشون آقای بوترابی چست و چابک هستن مدیر پرشین بلاگ ..همه همدیگرو نگاه می کردند و لابد با خودشون یه حدسهایی می زدند البته با توجه به نوشته های وبلاگ ها و قیافه های ظاهریشون ….من هم کنار باباآقا وایستاده بودم و همینطور داشتم هاج و واج دور و برم رو نگاه می کردم و باباآقا هم تیکه می اومد که موهات دیده نشه ….

وارد سالن که شدیم باز همون آقای برجسته آقای بوترابی همون دم در دوباره با ما احوالپرسی کرد و سراغ مامان خانمی رو گرفت و ما هم بهش گفتیم که وقت دکتر داشت و به هیچ وجه نمی تونسته بیاد ..( البته قبلش تو ماشین کلی با باباآقا تمرین کرده بودیم ) بعدش آقای چست و چابک از من پرسید نوشته های مربوط به دخترشون رو تو وبلاگ مامان و بابا و دخترشون رو خودت می نویسی ..؟؟ گفتم آره خودم می نویسم و بعد تو دلم گفتم حالا تو گزارش نشونت میدم تا اطمینانت کاملتر بشه با راهنمایی ایشون تو ردیف سوم نشستیم همون ردیفی که خانواده آقای چست وچابک هم نشسته بودند ..ماشالله چه خانواده پر جمعیتی ..من از تعدادشون تعجب کرده بودم این باباآقای من تو خرجی من یکی مونده ..دخترشون رو که خیلی هم قشنگ بود رو به باباآقا نشون دادم تقریبا همسن و سال من بود و مثل من چادر سرش کرده بود و دائم هر چند ثانیه یه بار چادرش رو رو سرش جابجا می کرد کاری که اگه از من سر بزنه این باباآقا کلی منو دعوا می کنه میگه یعنی چی ..؟؟ چادر عربی گرفتم که راحت باشی نه اینه هر دقیقه 10 بار توش باد بندازی.. آی مامان کجایی جات خالی ..

به سن که نگاه می کردیم چیزی آماده نبود و روی سن رو داشتند می چیدند و هر جا خراب کاری می شد دایم می گفتند خانم بخشی ..خانم بخشی ..بیچاره خانم بخشی دلم براش سوخت هنوز مشغول این صحنه ها بودیم که یهویی صدای تلاوت قران آمد و بعش هم باز یهویی صدای سرود جمهوری اسلامی که همگی از روی صندلی بلندشدیم ..بعدش یه آقایی پشت میکروفن آمد و افسوس جای خالی آقای خیابانی رو خورد مثل اینکه قرار بوده مجری برنامه ایشون بوده باشه ولی دربیمارستان بستری شده است که از همه خواست به وبلاگش برن و ازش دلجویی کنند در اولین بخش هم همون آقای چست و چابک برجسته به همراه( به قول خودش ) سه تفنگدارش ( که البته یکیشون یه نمه مشکوک می زد و یکیشون هم خیلی خوش تیپ و سنگين بود که من کنار خانمشون نشسته بودم و اون يکی هم که نخودی بود و اصلا حرفی نزد ..!!! )جلسه پرسش و پاسخ گذاشتند..

سوالات زیادی شد که باز در این میان میکروفن بردن برای سوال کنندگان خیلی خنده دار بود ..البته سوالات و جوابهایش ذهن منو وارد یه سری بازیهای پیچیده می کرد که گذاشتم سرفرصت از باباآقا بپرسم فقط یکی از سوال کنندگان که قیافه اش مثل عکسهای دوران جبهه باباآقا بود سوالات خفنی از آقای چست و چابک برجسته (در باره برجستگیش هم خواهم گفت ) کرد با این که من زیاد سر درنیاوردم ولی دیدم که آقای چست و چابک برجسته دائم داره آب می خوره ..باور کنین تموم اون پارچ روی میز رو همین آقای چست و چابک برجسته تا تهش سر کشید ..یه خانمی هم که خودشو استاد دانشگاه می دونست نسبت به چاپ اسامی وبلاگهای برگزیده در کتابچه ای که در میان حاضرین توزیع شده بود اعتراض کرد و مثال آورد که مثلا من از کجا بدونم که وبلاگ چلوکباب چی داره ..؟؟؟ با خودم فکر می کردم که خوب ..اسم وبلاگ ما همه چیز رو با خودش داره و بی نیاز از توضیح ..؟؟!!!

راستی داشت یادم می رفت ..یه آقای چاق و تپلی که خیلی هم گردالو بود و روحانی ( البته باباآقا اعتقاد داره این روحانی رو باید اول جمله بیارم که معنی جمله ام عوض نشه ) وارد شد همه می شناختن و چپ و راست ازش عکس می گرفتن موقع راه رفتن هم مثل باباآقا که تو خونه گاهی اوقات زيرشلواريش رو بالا ميکشه همچين حرکاتی رو از خودش به در می کرد ..بعد از جلسه پرسش و پاسخ اقايی به نام شهرياری به بالای منبر رفت البته ببخشيد پشت ميکروفون رفت چون ايشون هم روحانی بود ( نميدونم چرا بايد اين روحانی رو اول جمله بيارم )اين قدر حرف زد که ..حرفاشم ربطی به جشن نداشت نمی دونم چه طوری مدرک دکتراشو گرفته ..چون زمين و زمان رو به هم دوخت تا حضرت علی (ع)رو به اينترنت ربط بده حتی به اون آقای چاق و تپلی هم گير داد که شبيه حضرت علی(ع) هستند البته تو چاقی نمی دونم چرا در اين مورد به آقای چست و چابک و برجسته اشاره ای نکرد ..اينجا ديگه وارد يه مسايل پيچيده ميشيم ..

ديگه تو چرت بودم که يهويی همين آقای دکتر گفت من اسمم شهنازه ..گفتم که وارد يه مسايل پيچيده ميشيم ..به باباآقا نگاه کردم با تعجب پرسيدم چی داره ميگه باباآقا با بی تفاوتی گفت : از گفتن گذشته داره بلغور می کنه… سعی می کنه سخنرانی خسته کننده اش رو يه جوری شيرين بکنه و بعدش يکی دوبار به ايشون گفتن که وقتتون تمومه مگه ول می کرد به حاضرين گفت اونايی که موافقند من صحبتمو ادامه بدم يه صلوات بفرستند که من همون جا هم به باباآقا گفتم( فکر کنم خانم مهندس جلالی يکی از اون سه تفنگدار پرشين بلاگ هم شنيد ) اين خواسته ايشون که به اين روش انجام ميشه يه جوری توهين به شعور حضار است يعنی خدايش ميشد اون لحظه هيچکس صلوات نفرسته ؟؟ آخه چرا اينا از صلوات اينجوری استفاده می کنند در ضمن اين آقای نسبتا محترم چندين مورد مشکوک هم در باره خودش و اون آقای چاق و تپلی گفت که من خجالت ميکشم البته قبل از هر کسی اول از باباآقا .. فقط اينو بگم و از اين بخش هم بگذريم نمی دونم چرا ياد مجری گری اون شهرياری صداوسيما افتادم ..در همون لابلای حرفهای شهناز شکيبايی باباآقا بيرون رفت و موقع اومدن با آين آقای عکاس باشی که مدام اين ور و اون می رفت و عکس می گرفت صحبت کرد نمی دونم چی گفت چون من از باباآقا دور بودم ولی ناگهان آقای عکاس باشی که خيلی جوان با حجب و حيايی بود کلی باباآقا رو تحويل گرفت و با باباآقا اومد در همون حال که معلوم بود داره خجالت می کشه و بی توجه به سخنرانی شهناز شکيبايی درست پيش صندلی ما در حالی که نيم خيز وايستاده بود در حال صحبت با باباآقا بود و خبر مامان خانمی رو گرفت و اين طور که می گفت يه پدر و مادر و دخترشون رو با ما اشتباه گرفته بود که با خنده باباآقا مواجه شد و سريع بهش گفت خوب ما الان حاضريم و بعدش هم چند تا عکس گرفت و وبه باباآقا گفت دوربين مال خانم رويا دلشاده ميشناسيش که باباآقا هم گفت آره در حالی که میدانستم نميشناسش ..

در آخرين بخش هم مراسم اهدای جوايز بود که هشت نفر هر کدام با کلی اسم و فاميل به بالای سن رفتند تا جايزه وبلاگ های برتر رو بدن در حالی که هنوز هم اين باباآقا به من توضيح نداده واسه ی چی وبلاگ ما رو انتخاب کرده اند و همينطور بقيه رو .. به من که ميگه ولش کن دخترم جايزه شو بچسب من هم بهش گفتم آره با اين جايزه ای که به ما دادن واقعا که … در آخر حرفام از آقای دکتر چست و چابک تشکر می کنم که مانند پروانه هر جا که می گفتی ايشون بود و کلی همه رو بدون استثنا تحويل گرفت(.. و فقط تو اون همه مهمونا آقای رحماندوست شاعر خوب بچه ها رو خوب تحويل نگرفتن و رو سن دعوتش نکردن ) انشالله خدا حفظش کنه و بابای خوبی برای بچه هاش باشه ..آخر جشن هم چون مامان خانمی تنها تو خونه بود برگشتيم و از کيک هم چيزی به ما نرسيد البته من هميشه همين طوری می نويسم وقتی باباآقا اختيار کامل به من بده از همه چيز می نويسم اگر وقت داشتيد تو آرشيو ويلای فائزه هاشمی و عمو پورنگ رو هم بخونيد

پ.ن ۱ مامان : هرچه به اين باباآقا می گويم حتی اگر از کنار خيابان هم بسته ای پول پيدا کردی حتما اول آن را بشمار قبول نميکند که نمی کند البته که حق باباآقاست امروز که شرح جوايز را در وبلاگ داستانهای محمدرضا می خواند ناگهان همه جا را زير و رو کرد سريع داخل ماشين را بررسی کرد بی فايده بود فقط دو تا ليوان با آرم پارس آنلاين و يک وب کم فراسو و دوتا خودکار تبليغاتی فقط همين ..البته من از آقای بوترابی سوال می کنم آيا اين رسمش است خدا ناکرده من هم در اين وبلاگ سهم داشته ام پس جايزه من کو ؟؟؟ هميشه همين طور بوده حق زنان پايمال شده است بايد سری به اين وبلاگهای فمنيست بزنم .

نوشته بابا
امتحانه که امتحانه …. !! مگه چی شده ؟؟… خیلی خوب باشه.. من این چند وقته اصلا خونه نمیآم خوبه ؟؟……….. تو سه سال گذشته سه چهار بار این حرفها را زده ام فصل امتحانات که بشه من تو خونه حق ندارم راه برم بشینم تلویزیون نگاه کنم روزنامه بخوانم DVD و CD و اینترنت هم که دیگه نگو…..انجام هر کاری ازم سلب میشه .. چیه چیه که فاطمه خانم امتحان داره … میگم بابا من هم درس خوندم .. ابتدایی .. راهنمایی ..دبیرستان.. کنکور ..دانشگاه امتحان دادم قبول هم شدم اونم بدون تجدیدی و ردی …اصلا هم فشار روی پدر و مادرم نیاوردم پس امتحان نداده و ندیده نیستم…!!.

نوشته دخترشون
مامان یه جوری میگه امتحان که آدم می ترسه… بابا هم طوری میگه امتحان که یعنی بی خیالش …..… خوب شما جای من باشین چیکار میکنید ؟ البته مامان حق داره تا حالا چندین بار برام تعریف کرده که وقتی کوچیک بوده موقع امتحانات مامانش تا صبح کنار اون بیدار می مونده تا خوابش نبره و درس بخونه و فرداش تا ظهر هم نمی خوابیده تا از نتیجه امتحان سر در بیاوره… هر چی میگم مامان دوره و زمونه عوض شده الان عصر عصر کامپیوتر و جهان داره به طرف …. حرفمو قطع می کنه و میگه : حرفهای بابا تو تکرار نکن حرف خودتو بزن بچه!!! و موندم چون بچه ام نمی تونم از این حرفا بزنم ؟؟؟!!
توضیح مامان: منهم از نوشته بابا به یک تعریف جدید از سلب شدن رسیدم!
توضیح بابا : از نوشته مامان یه معنی تازه از سعی کردن را فهمیدم!
توضیح دخترشون : با اصرار بابا نوشتم البته شما هم با این نوشته من
به یه معنی جدید از ننوشتن و امتحان دارم ها حتما رسیده اید!

پ . ن

5 سال از این نوشته میگذره ما دوباره اومدیم سر خط همان حرفا و همون آرزوهای دست نیافتنی

نوشته مامان

هر سال قبل از ماه محرم و صفر برای آخرین بار به گردش میرویم امسال هم طبق معمول به توچال رفتیم انگار این باباآقا تو تهران فقط همین یک جا را بلد است !!! حال بماند که این باباآقا به کوه که میرسد چه کارها که با فاطمه نمی کند دیگر در آن وضعیت تمام نگاه ها بسوی ما جلب میشود مثل بچه کوچولو هابا فاطمه گرگم به هوا بازی می کند و دنبال یکدیگر می دوند و هزار تا بازی دیگر هر چه می گویم :..مرد موهات سفید شده دست بکش از این کارا …می خندد و می گوید :..موها رو وللللش … دلت باید سیاه باشه ..!!!!

وبلاگ اصلی کلیک کنید

نوشته مامان

نوشته مامان

وبلاگ اصلی اینجاست کلیک کنید

آن روزها که خونه مون کوچک بود و من هنوز اتاق جدا نداشتم همیشه مهمانی به راه بود همه می آمدند و می رفتند خاله و دایی و
مادربزرگ و عمو همسایه ها و همکلاسیها خونه نقلی ما پر از صفا و صمیمیت بود کسی تو دلش حرف می زد همه می شنبدیم باباآقا رو همیشه کنارمون داشتیم و مامان خانمی مثل همیشه قبراق ما رو با آشپزی هاش و و اون همه غذاهای خوشمزه و سفره های رنگانگی که می چید شگفت زده می کرد
هر چی بود زیر سر اون خونه نقلی بود امروز که نزدیک به دوسال است من اتاق مخصوص خودم رو و بابا و مامان هم اتاق خودشون رو دیگه از اون رفت و آمد ها خبری نیست الان اگه تو آشپزخونه فریاد هم بزنه کسی تو اتاقها صداشو نمیشنوه ..باباآقا رو یا موقع رفتن به مدرسه می بینم اون هم تو خواب و یا موقع برگشتن از مدرسه اون هم در حال رفتن به سر کار ..مامان خانمی رو هم که نگو دیگه اون حس و حال گذشته رو نداره خلاصه اینکه بعد از چند ماه من موظف شدم اینجا چیزی بنویسم ..
بابا سخت کار می کند مامان سخت مریض است و خودم هم سخت درگیر درس و مشقم

نوشته بابا

امروز مثلا روز جهانی وبلاگ بود مناسبتش هم فقط به خاطر شکلی است که تاریخ میلادی امروز تشکیل داده 3108 که البته تو این عکس واضح تر است خانم پولاد زاده کامنتی گذاشته بود و شماره موبایلی بعد از تماسی که گرفتم رسما به این همایش دعوت شده بودم حالا بدم هم نمی اومد که بروم لااقل جوایز مسابقه قبلی پرشین بلاگ رو هم ازشون می گرفتم
فرهنگسرای رسانه که یک فرهنگسرای جدیدالتاسیس است محل برگزاری این همایش بود
سخنران جلسه حمید ضیایی پرور در باره وبلاگستان همراه با ارائه آمار و ارقام سخن گفت و در انتها نتیجه گیری کرد که در ایران حکایت وبلاگستان حکایت همان برداشت متفاوت از یک فیل در تاریکی است .
سپس خانم انسیه پولاد زاده مدیر اجرایی پرشین بلاگ روز جهانی وبلاگ را به جمع حاضر تبریک گفت و به مناسبت این روز پنج وبلاگ مورد علاقه خود را معرفی کرد و به چند تای آنها هدیه ای هم داد وبلاگ یک پزشک آقای علیرضا مجیدی هم جزو این پنج وبلاگ بود که پسر آقای مجیدی هدیه را دریافت کردند
آقای شرفی مدیر فنی سایت نفر بعدی بود که مژده ورژن جدید پرشین بلاگ را داد که گویا قرار است بترکون باشد ایشون هم در ابتدای صحبت هایش از پنج وبلاگ مورد علاقه اش گفت و در آن میان از وبلاگ دکتر مزیدی هم نام برد البته در این لابلا یه آقایی هم دایم مزه می ریخت که باز هم نتوانست با شوخی های خنکش هوای گرم داخل سالن را از یاد حاضرین ببرد . “فکر کنم مجری برنامه بود “

درحاشیه :

1- این جلسه نشان داد که می توان در سالن سونا هم همایش برگزار کرد .

2- با این همایش اثبات شد که می توان همایش وبلاگ نویسان تهران را برگزار کرد به نحوی که ابطحی در آن حضور نداشته باشد و جایزه هم نگیرد !
3-با برگزاری این همایش توسط پرشین بلاگ اسرار این سرویس دهنده ایرانی روز به روز بیشتر می شود در حالی که هنوز نتوانسته است دومین خود را پس بگیرد .
4- ای کاش فرصتی دست می داد تا هکر یا هکرین دومین را هم با کاربران پرشین بلاگ رو در رو می کردند باور کنید امروز بهترین فرصت بود با وب کم و یا ارتباط تلفنی
5- تمام لینک های که در این وبلاگ آمده است همگی مورد علاقه ما هستند .

6- در چنین روزی از همه دوستان می خوام که حتما به این وبلاگ سر بزنند بازی خوبی را شروع کرده اند

لینک های مربوط :

این وبلاگ هنوز در ابتدای کار است برای دیدن وبلاگ اصلی  کلیک کنید